Gruzję odwiedziłem w 2011 roku kiedy chyba rozpoczynał się szturm Polaków na ten kraj. Jak zwykle przeczytałem kilka relacji i artykułów o danym kraju i w co drugim z nich przewijała się gruzińska gościnność. Trochę sceptycznie do tego podszedłem. Stwierdziłem, że utarło się takie hasło o gościnności jednak jadąc na 2-3 tygodniowy wyjazd nie będzie można tego doświadczyć. Pomyliłem się.....
Będąc w Kutaisi zwiedzaliśmy w pewien upalny dzień monastyr Gelati. Przysiedliśmy w cieniu. W pewnym momencie zaczął się do nas uśmiechać gruziński chłopak, który miał może 5-6 lat. Po wymianie uśmiechów daliśmy mu małą pamiątkę z Polski a on odwdzięczył się breloczkiem. Po kilku minutach dołączył do nas jego tata i zaczęła się nasza kilkunastominutowa rozmowa (po rosyjsku który zna moja dziewczyna) z tatą chłopca - Meravim. Na zakończenie rozmowy Meravi zaprosił nas do swojego domu na weekend (był piątek). My, podróżując na własną rękę, spontanicznie zmieniliśmy plany i umówiliśmy się, że spotkamy się na drugi dzień z rana w Kutaisi aby razem pojechać do rodzinnego domu naszego gospodarza.
Spotykamy się następnego dnia, a Meravi oznajmia że plany się zmieniły. Wyjeżdża on na cały weekend nad morze razem ze swoją rodziną, ale nadal jesteśmy zaproszeni. Koniec końców spędziliśmy cały weekend z gruzińską 6-osobową rodziną jedząc, pijąc wino, słuchając gruzińskich toastów, opalając się i zwiedzając okolice Batumi. Żal było się rozstawać, a to o czym czytałem wcześniej stało się faktem.
Poniżej parę zdjęć z tego wyjazdu:
 |
| Monastyr Gelati w okolicach Kutaisi |
 |
| Cminda Sameba - charakterystyczny klasztor w pobliżu Kazbegi |
 |
| Morze Czarne w okolicach Batumi |
 |
| Wieże w wiosce Ushguli, Swanetia |
 |
| Miejscowość Khulo |
 |
| Ushguli, Swanetia |
 |
| Jedno z podwórek w Tibilisi |
